O sightseeing trata, nesta ocasión, da Acrópole de Atenas e dun dos edificios máis representativos que o compoñen, que é o Partenón.
Os gregos do século VIII a.C, formaban unha sociedade tipicamente rural baseada case exclusivamente na agricultura e no pastoreo. Case a única riqueza de Grecia era a terra e esta era pouco fértil e case non había actividades comerciais por parte dos artesáns. Os homes que vivian nesa época en Grecia agrupábanse por tribus e en cada tribu gobernaban os grandes propietarios, pero a unidade política non era a tribu senon a polis. As polis gregas ás veces entraban en conflicto coas diferentes polis romanas e gañaban os guerreiros mellor armados, que eran os máis ricos. Apoiándose na sua forza e riqueza estes guerreiros eran os que gobernaban na polis, este sitema político recibeu o nome de oligarquía (goberno duns poucos). Moitos dos cidadáns pobres de Grecia ante esta situación vironse obrigados a emigrar. Estas loitas entre os campesiños pobres e os propietarios ricos foron en aumento e como consecuencia disto apareceron as tiranías (que consistia en que a xente pobre cansa desa situación querialle quitar poder político aos ricos); trala aparición da tiranía nalgunhas cidades apareceu un novo sistema de goberno, a democracia.
No século V a.C produciuse a crise da polis clásica; o ideal de todas as polis gregas era a independencia, non estar sometidos a ningún poder exterior. No século V a.C as polis gregas de Asia Menor caeran baixo o dominio do rei Persia esta foi a causa de que se produciran as Guerras Médicas que foron loitas vitoriosas dos gregos contra o rei Persia. Esta longa guerra continua obrigou aos gregos a un enrome esforzo militar e económico, para sufragar estes gastos creouse unha alianza de varias polis (A Liga de Delos), na que todos colaboraban con diñeiro, soldados, naves... Unha vez rematada a loita, Atenas que leva o peso da guerra coas súas naves, esixiu que o tesouro da Liga de Delos fora gardado en Atenas, pero Esparta non lle lo queria dar a Atenas e produciuse unha terrible loita chamada Guerra do Peloponeso, as dúas cidades-estado gregas máis importantes e poderosas, Esparta e Atenas, crearon un sistema tan complexo unha contra a outra que tódolos estados do mundo grego víronse arrastrados a un destrutivo conflito. A guerra non rematou cun vencedor e as polis quedaron sumidas nunha gran crise, especialmente Atenas da que xa non se recuperarían.
Na arte clásica grega a arquitectura adquire unha enorme importancia. Na arquitectura dáselle importancia á simetría e a representación de formas típicas e esenciais. É unha arquitectura conservadora: alintelada, de desenvolvemente lonxitudianl e horizontal, que mantén a idea da simetría e afástase do colosal chegando á escala humana. O racionalismo lévalles á idea de equilibrio entre o estructural e o decorativo e a codifica-lo edificio dentro dunha orde. O edificio está concibido como un todo, suxerindo unha idea de cosmos no que domina a beleza e a orde.
A Acrópole arcaica era unha colina inaccesible excepto polo lado de poñente. De pouco máis de 85 metros de lonxitude por 65 metros de anchura; a Acrópole arcaica desapareceu coa invasión persa (Guerras Médicas) do 480 a.C, logo no ano 447 a.C decidiuse reedifica-la Acrópole como símbolo da victoria sobre os persas (nas Guerras Médicas) pero tamén como unha expresión visible na nova posición de Atenas sobre Grecia; polo tanto non se trata só dunha obra relixiosa de culto a Atenea, senón tamén dunha obra eminentemente propagandística, pero non dunha clase social senon dunha cidade.
Estas imaxes son da Acrópole Ateniense, que ten un emprazamento especial pola súa forma e nivel, un difícil acceso e un chan irregular con zonas deprimidas, pero lógrase un deseño de conxunto ó establecer unha harmonía espacial entre varios edificios independentes: o Partenón creado por Ictinos e Calícrates (447-432 a.C), un gran templo da deusa protectora da cidade, Atenea Pathenos; os Propileos ou portas monumentais de acceso á Acrópole creadas por Menesikles (437-431 a.C); o pequeno templo de Atenea Niké creado por Calícrates (425 a.C)e o Erecteion creado por Menesikles (421-405 a.C).
O Partenón creado por Ictinos e Calílatres no século V a.C (447-432 a.C) pertence ó estilo da arte grega clásica ten como orixe un templo anterior adicado a Atenea Polias, pero foi destruído; logo foi reconstruído e crease créase un tempolo octástilo (oito columnas nas fachadas principais e 17 nas laterais), afripóstilo anfipróstilo e períptero (con pronaos e opistodomos hexástilos). Este templo está divido en pronaos, naos que é onde esta a estatua crisoelefantina (de outo ouro e bronce) de Atenea Pathenos Parthenos feita por Fidias; os relevos das metópas que se intercalan entre friso e friso tamén foron esculpidos por Fidias, destaca por introducir unha nova técnica na escultura que é a dos "panos mollados". (xa que falas disto, estaría ben qeu incluises unha imaxe)
A pesar da altura e anchura que tiñan as columnas do Partenón parece menos macizo que outros templos deste mesmo período; isto logrouse mediante un alixeiramento e reaxuste xeral das proporcións. Os propósitos de Ictínos e Calícrates eran crear beleza, perfección, harmonia pero o verdadeiramente sorprendente foi que tiveron que realizar unha serie de correccións ópticas no alzado do templo, para que a xente vise as liña recta “sendo curva” xa que se foran rectas “nos veriamolas curvas”.
Este templo é de estilo dórico, aínda que resulta un pouco estrano, xa que este estilo o dórico non é un estilo senón unha orde era o que se adicaba as deidades masculinas. Neste caso usaron o estilo dórico para ter unha maior perfección e crear beleza. O Partenón ten órdes dóricas e xónicas que expresaban unha das calidades de Atenas de Pericles. Segundo Pollit, (paréceme moi ben que cites a Pollit, unha das mellores obras para entender a arte grega, pero fai a cita e especifica dun xeito completo ao final. Miras ti ese libro ou é que o tes nuns apuntes ou o atopas nalgún texto? ) recorda que Atenas, aínda que situada no territorio fundamentamente dórico da península, considerábase emparentada cos xonios de Asia Menor. A orde xónica suscitaba a idea de luxo, o refinamento e o intelectualismo da Xonia; a dórica asociábase coa seca simplicidade dos descendentes de Heracles no Peloponeso. Nun templo que encarnaba a Atenas era natural que quixera harmonizar ambas cousas. O Partenón é o símbolo da victoria sobre a barbarie persa, pero tamén significa unha ofrenda a Atenea, deusa da guerra e a sabedoría, realizada por homes libres, pero "sometidos" gustosamente á súa deusa, así como unha ofrenda votiva polos éxtios navais e comerciais, xa que Atenea era tamén a protectora da armada. Rematas dun xeito moi brusco ou é que falta algo?
Non inclúes bibliografía ou a procedencia da información, é importante.
En canto a contido, é un dos mellores comentarios que lin ate o momento, pero o vexo un pouco desorganizado e inconexo. Gústame a introducción histórica do inicio, pero era interesante que tratases de relacionar o momento histórico coa creación do Partenón e a Acrópolis.
Sightseeing dos
O sightseeing trata nesta ocasión do Patrimonio Cultural, da relación que ten co turismo e da regradación que se produce nalgúns deses monumentos, neste caso tratase trátase do parte luz da Catedral de Santiago. Para saber o que se pode considerar patrimonio cultural, témos que facer a seguinte pregunta: "¿Qué obxectos forman parte do patrimoni o cultural e deben de conservarse?" Esta pregunta é a raíz de gran parte das discusións e polémicas sobre a conservación dos bens culturais. A noción de canto merece ser conservado foi variando durante a historia e según o seu contexto, e aínda hoxe en día é causa da polémica cando a súa supervivencia está reñida co desenvolvemento territorial. A delimitación do que forma parte do legado patrimonial encontrase encóntrase en continua valoración, sobre todo no referente a aqueles tipos de bens que foron incluidos recentemente. Dende a aparición do concepto moderno de patrimonio, e sobre todo coa aparición da Unesco, producironse producíronse grandes avances na definición e a conceptualización dos diferentes tipos de bens, así como na regulación do tratamento que cada tipo recibirá. (1) Existen diversas definición do concepto de "Patrimonio Cultural" como son: - Según a Unesco: Os bens e inmobles, que teñan gran importancia para o patrimonio cultural dos pobos, tales como elementos de arquitectura, de arte ou de historia, relixiosos ou sepulcrales, os campos arqueolóxicos, os grupos de contrucción que polo seu conxunto ofrezcan un gran interés histórico ou artístico. as obras de arte, manuscritos, libros, etc. Os edificios cuxo destino principal sexan conservar ou expoñer os bens culturais definidios no paragrafo anterior, tales como museos, as grandes bibliotecas, os depósitos de arquivos así como os refuxios destinados a protexer en caso de conflito armados os bens culturais mobles definidos no paragrafo anterior. Os centros urbáns que comprenden un número considerable de bens culturais definidos nos paragrafos anteriores, que se denominarían centros monumentais. -Según a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura patrimonio cultural é un conxunto que abarca grande categorías como son: (entre comiñas se acita é literal, e máis aquí que o pos en castelán) Patrimonio cultural material:
patrimonio cultural mueble (pinturas, escultuas, monedas, manuscritos, etc)
patrimonio cultural inmueble (monumentos, sitios arqueológicos, etc)
patrimonio cultural subacuático (restos de naufragios, ruinas y ciudades sumergidas, etc)
Patrimonio cultural inmaterial (tradiciones orales, artes de espectáculo, rituales,etc) Patrimonio natural (sitios naturales que revisten aspectos culturales como los paisajes culturales las formaciones físicas, biológicas o geológicas, etc) (2) En resumo é a herdanza cultural propia do pasado dunha comunidade, coa que ésta vive na actualidade e que trasmite ás xeracións presentes e futuras. O patrimonio cultural esta moi ligado ao turismo xa que existe unha enorme complementación entre ambos. Nos ultimos tempos cada vez utilizanse utilízanse máis recursos que se incorporan ó patrimonio cultrual, e eso iso non merma a sua singnificación, puramente cultural, senón que a acrecenta e a difunde. Á súa vez, as políticas de conservación e administración do patrimonio cultural tenden a considerar as posibilades de utilización de elementos e ámbitos do pasado con novas actividades según sexan as necesidades sentidas pola comunidade contemporánea, sin que elo supoña unha desvalorización do significativo que é ese patrimonio. Este concepto quedou xa claremente explicado en 1.964 na carta Internacional de Venecia sobre a conservación e restauración que dicia "La conservación de los monumentos se beneficia siempre con la dedicación de estos a una función útil a la sociedad: esta dedicación es pues deseable pero no puede ni debe alterar la disposición o decoro de los edicifios. Dentro de estos límites se deben concebir y autorizar a todos los arreglos exigidos por la evolución de los uso y las costumbres..." (carta de Valencai ?? 1.964) (3) O patrimonio a parte de ser de interés arqueolóxico, histórico e artísico tamén o é no ámbito económico e turístico xa que son susceptibles a ser usados e transformados en elementos de progreso, representando un gran valor económico digno de considerarse, pero seguindo medidas de conservación e que as medidas de conservación esten relacionadas co desenvolvemento (segundo indican as Normas de Quito 1.973) "las medidas conducentes a su preservación y adecuada utilización ya no solo guardan relación con los planes de desarrollo, sino qeu forman o deben formar parte de los mismos". O turista cada vez ten maior experiencia en viaxes, e por iso cada vez solicita máis un tipo de turismo alternativo e dalle cada vez máis valor ao patrimonio, tanto nos recursos naturais como no entorno como marco xeral. As imaxes deste sightseeing son da Catedral de Santiago de Compostela, un templo de culto católico situado na cidade de Santiago de Compostela, na provincia da Coruña, en Galicia (España). A Catedral de Santiago de Compostela que acolle segundo a tradición o sepulcro do Apóstolo Santiago, o cal convertiu ó templo nun dos principais destinos de peregrinación de Europa. A catedral e a cidade vella de Santiago de Compostela, que está arredor da catedral foron declaradas bens culturais Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1.985. O Camiño de Santigo é unha ruta que recorren os peregrinos procedentes de toda España e Europa para chegar a cidade de Santiago de Compostela, donde se veneran as reliquias do Apóstolo Santiago o Maior. Durante toda a Idade Media de tódolos camiños de peregrinación era o máis famoso e o máis transitado, despois foi lixeiramente olvidado e na época actual volveu a adquirir un gran auxe; aínda que agora o significado para os peregrinos xa non é o mesmo porque non so queren visitar a Catedral por interese relixioso, senon tamén cultural.
A xente que visita a Catedral de Santiago ten unhas paradas obrigatorias pola Catedral como son o Santo dos Croques a figura do Apóstolo Santiago, etc, pero cando as visitas son moi masificadas xorde un problema, xa que ese monumento cultural pódese acabar degradando e iso non é bo, porque está ben que se use como un recurso turístico pero sempre e cando non se degrade. Dende que o patrimonio cultural está degradado, non é recomendable arranxalo porque dese xeito perderiase a súa verdadeira esencia.
O Santo dos croques é unha pequena escultura pertencente ó Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela, creada polo Mestre Mateo.
Encontrase ó pe da columna central (parte luz) do Pórtico da Gloria e representa a un home axeonllado, que parece que reza e está de espaldas a todos as demais esculturas segundo a lenda, representa ó propio Mestre Mateo, arrepentido por terse esculpido asi mesmo ó lado de Deus no Pórtico, e creou esta escultura para mostrar o seu arrepentimento.
Esta figura é das máis queridas e visitadas da catedral, xa que existe unha antiga tradición de que os estudantes da Universidade de Santiago de chocar as súas cabezas tres veces contra a escultura para que lles trasmitira sabiduría. A tradición tamén foi adoptada polos peregrinos aínda que actualmente debido ó deterioro que sufriu esta obra colocaronse unhas vallas e deste xeito os peregrinos teñen que limitarse a vela. (4)
Como idea xeral poderiase dicir que é bo usar o patrimonio como un recurso turístico pero sempre na súa xusta medida, e que ese uso do turista non perxudice a verdadeira esencia do patrimonio. Ben, pero deberías desenvolver algo máis esta parte. A parte teórica que engades, ben, pero trata de fiar isto co que viñas decindo máis arriba, parece que son cousas distintas. Fallas no xeito de citar. Todo o que digas que non sexa da "túa colleita" tes que dicir de onde procede, quen o di.(e dar as referencias completas, claro)
O sightseeing trata nesta ocasión dos bens culturais e da clasificación destes. Segundo a ley de Patrimonio Histórico Español "integran o Patrimonio Histórico Español os inmobles e obxectos mobles de interese artístico, histórico, paleontolóxico, arqueolóxico, etnográfico, científico e técnico. Tamén forman parte do mesmo o patrimonio documental e bibliográfico, os xacementos e as zonas arqueolóxicas, así como os sitios naturais, xardíns e parques que teñan valor artístico, histórico ou antropolóxico.(1) Polo tanto, podemos obesarvar que o concepto de Patrimonio abarca obxectos da natureza moi diversa. Clasificalos é unha tarefa moi complicada, pero necesaria; a clasificación establecese segundo as súas características específicas.
Neste sightseeing aparecen dúas imaxes que son bens culturais.
A primeira imaxe representa a famosa foto que fora inmortalizada polo fotógrafo Alfred Eisentaedt para a Revista Time Life do emotivo beso entre un soldado da Marina de Estados Unidos e unha enfermeira, en 1945. Este beso, foi un dos máis famosos da historia dos Estados Unidos e quedou inmortalizado tamen nunha estatua que estivo situada na famosa praza da Gran Manzana. A día de hoxe aínda non se sabe quen era ese soldado que protagonizou ese beso tan espectacular co que se celebrou o remate da Segunda Guerra Mundial.
Entón, este? Xa que pos a foto, explica!!
(2)
Esta fotografia é un ben cultural que segundo o seu soporte, poderiase clasificar como:
Patrimonio material porque ten extensión no espacio; o patrimonio material dividese a súa vez en bens mobles e inmobles, neste caso sería un ben moble xa que como se trata dunha foto poderíase mover dun lugar a outro, sen que iso supoña unha perdida importante de significado.
Segundo a sua natureza poderíase clasificar como patrimonio tanxible ou material, dentro desta un ben histórico-artístico xa que é un ben que conta con valores eticos recoñecidos por unha comunidade, neste caso, recoñido polos Estados Unidos e representando o fin da Segunda Guerra Mundial.
Por último poderiamolo clasificar como patrimonio fotográfico, xa que se trata dunha foto."A fotografia defínese como o arte de fixar e reproducir mediante reacción químicas, en superficies convenientemente preparadas, as imaxes obtidas da cámara oscura". (3)
A segunda imaxe que aparece neste sightseeing fai referencia a unha das grandes obras dos irmáns Marx, Une nuit l´Opera.
Os irmáns Marx destacaron por ser unha familia de cómicos estadounidense, orixinarios de Nova York. De enorme éxito tanto no Vodevil, como no Brodway e posteriormente no cine, cinco das súas películas están incluidas na lista das cen mellores comedias do American Film Institute.(4) Une nuit l´Opera é a sexta película dos irmáns Marx. En 1993 Une nuit l´Opera foi seleccionada para preservarse na National Film Registry de Estados Unidos pola Biblioteca do Congreso como "película cultural, histórica ou esteticamente significativa". (5)
Esta imaxe ao igual que a anterior,segundo o seu soporte tamén a clasificaria como patrimonio materia porque ten extensión no espaciol e moble porque ten unhas características físicas que permiten transladalo de lugar.Segundo a súa natureza sería patrimonio Tanxible ou material, un ben histórico e artístico ao igual que a imaxe anterior, pero coa diferencia de que esta pertencente ó patrimonio cinematográfico. (6) Ben, porque tratas de xustificar a súa clasificación. Se lle podería sacar máis partido. Por exemplo, tendo en conta a parte de "intanxibilidade" que poden ter ambos exemplos, sobre todo o primeiro, polo seu significdo e emotividade. Non te presentas ao concurso?Anímoche a que o fagas.
Fuentes:
O sightsseing trata nesta ocasión da investigación, conservación e difusión dos bens culturais e históricos. (non é que "trate" diso, é que o podes relacionar con ese tema)
A imaxe deste sightseeing fai referencia ó cadro da Giconda como nome oficial que significa alegre en italiano aínda que tamén é coñecido como A Monna Lisa, foi un dos cadros máis importantes realizados polo pintor florentino Leonardo Da Vinci.(1)
O cadro é un óleo que está pintado sobre una táboa de álamo dunhas dimensións de 77 x 53 centímetros, é un cadro relativamente pequeno que destaca realmente pola mirada e o sorriso da Gioconda e foi pintado entre 1503 e 1506 aínda que despois foi retocado varias veces polo propio autor. Este cadro destaca, pola famosa técnica de sfumato (unha técnica usada para dar sensación de volume e para que as roupas e os rostros se parezan as da realidade, isto conséguese mediante finas pinceladas e así os tons difumínanse ata valores máis escuros) (2) que usaba o autor e que caracterizaba as súas obras pictóricas , aínda que esta obra non só é coñecida por iso, senón tamén por múltiples acontecementos que a rodean, como son: o roubo producido o 21 de agosto de 1911 polo carpinteiro italiano Vivenzo Perugia que foi convencido para realizar o acto polo comerciante Eduardo Valfierno; tamén adquiriu motia fama polas múltiples obras de arte que se inspiraron nese cadro, etc. Todos eses acontecementos converteron ao cadro nun dos máis famosos e máis visitados do mundo, por iso é necesaria a súa protección con múltiples sistemas de seguridade para verificar e prever o seu deterioro.(3)
O cadro da Gioconda poderiamolo clasificar como un patrimonio material, cultural, moble de tipo histórico-artístico e dentro deste grupo pertence ó de pintura, polo tanto é moi importante levar a cabo unha boa xestión deste, é dicir, levar a cabo “un conxunto de accións programadas co obxectivo de conseguir unha óptima conservación dos bens patrimoniais” e ( levar a cabo) desenvolver un conxunto de accións como son: “a investigación e protección, conservación e restauración, difusión e didáctica”.(4) O ICOM (International Council of Museums) define o museo como “a institución permanente sen ánimo de lucro (cabe sinalar que agora en case todo os museos hai que pagar, no caso do Museo del Louvre a tarifa normal costa duns 8.5 euros), ó servicio da sociedade e do seu desenvolvemento, aberta ao público, que adquire, conserva, investiga e da a coñecer e exhibe con fins de estudo, educación e disfrute testimonios materiais e inmateriais, mobles e inmobles, do home e do seu entorno”. Esta obra é propiedade do Estado Franés dende o século XVI é exhibese no gran museoenciclopédico do arte universal Museo del Louvre que está na cidade de París.(5) Xa que das a definición, coméntaa con respecto ao exemplo. É o Louvre, realmente, unha institución sen ánimo de lucro?
O Museo del Louvre cumple perfectamente as accións da xestión patrimonial, xa que realizaron moitos estudos da obra, para saber ben a sua prodecencia e catalogación,é dicir, realizaron un bo traballo de investigación. Tamén cumpriron coa función de conservación (preventiva) do cadro xa que se asenta sobre unha cristaleira antibalas de luz natural, un teito e un parquet reformados, e unha nova climatización e acústica mellorada.
http://blogs.que.es/enunciado-breve/tags/museo A terceira tarefa que forma parte da xestión de patrimono é a difusión que se define como “o conxunto de estratexias que se utilizan para facer máis compresible ó patrimonio cultural e para que poda ser coñecido por un maior número de persoas”; e dicir, tratase de transmitir o seu signifiaco e valor. Neste caso a difusión desta obra pictórica sería levada a cabo polo Museo no que se atopa; e dicir, no Museo del Louvre.
Unha vez realizados os estudos de investigación, e protección teñen que encargarse de difundir, isto é, transmitir o singnificado do obra mediante os estudos que realizaron anteriormente ó público, esta é unha misión doada para un museo tan prestixioso coma este, xa que é o máis visitado e o máis famoso do mundo, por iso conta cunha nova sala duns 840m2 onde esta o cadro da Gioconda preparada para recibir uns 6 millións de turistas cada ano.(6)
O sightseeing trata, nesta ocasión, da Acrópole de Atenas e dun dos edificios máis representativos que o compoñen, que é o Partenón.
Os gregos do século VIII a.C, formaban unha sociedade tipicamente rural baseada case exclusivamente na agricultura e no pastoreo. Case a única riqueza de Grecia era a terra e esta era pouco fértil e case non había actividades comerciais por parte dos artesáns. Os homes que vivian nesa época en Grecia agrupábanse por tribus e en cada tribu gobernaban os grandes propietarios, pero a unidade política non era a tribu senon a polis. As polis gregas ás veces entraban en conflicto coas diferentes polis romanas e gañaban os guerreiros mellor armados, que eran os máis ricos. Apoiándose na sua forza e riqueza estes guerreiros eran os que gobernaban na polis, este sitema político recibeu o nome de oligarquía (goberno duns poucos). Moitos dos cidadáns pobres de Grecia ante esta situación vironse obrigados a emigrar. Estas loitas entre os campesiños pobres e os propietarios ricos foron en aumento e como consecuencia disto apareceron as tiranías (que consistia en que a xente pobre cansa desa situación querialle quitar poder político aos ricos); trala aparición da tiranía nalgunhas cidades apareceu un novo sistema de goberno, a democracia.
No século V a.C produciuse a crise da polis clásica; o ideal de todas as polis gregas era a independencia, non estar sometidos a ningún poder exterior. No século V a.C as polis gregas de Asia Menor caeran baixo o dominio do rei Persia esta foi a causa de que se produciran as Guerras Médicas que foron loitas vitoriosas dos gregos contra o rei Persia. Esta longa guerra continua obrigou aos gregos a un enrome esforzo militar e económico, para sufragar estes gastos creouse unha alianza de varias polis (A Liga de Delos), na que todos colaboraban con diñeiro, soldados, naves... Unha vez rematada a loita, Atenas que leva o peso da guerra coas súas naves, esixiu que o tesouro da Liga de Delos fora gardado en Atenas, pero Esparta non lle lo queria dar a Atenas e produciuse unha terrible loita chamada Guerra do Peloponeso, as dúas cidades-estado gregas máis importantes e poderosas, Esparta e Atenas, crearon un sistema tan complexo unha contra a outra que tódolos estados do mundo grego víronse arrastrados a un destrutivo conflito. A guerra non rematou cun vencedor e as polis quedaron sumidas nunha gran crise, especialmente Atenas da que xa non se recuperarían.
Na arte clásica grega a arquitectura adquire unha enorme importancia. Na arquitectura dáselle importancia á simetría e a representación de formas típicas e esenciais. É unha arquitectura conservadora: alintelada, de desenvolvemente lonxitudianl e horizontal, que mantén a idea da simetría e afástase do colosal chegando á escala humana. O racionalismo lévalles á idea de equilibrio entre o estructural e o decorativo e a codifica-lo edificio dentro dunha orde. O edificio está concibido como un todo, suxerindo unha idea de cosmos no que domina a beleza e a orde.
A Acrópole arcaica era unha colina inaccesible excepto polo lado de poñente. De pouco máis de 85 metros de lonxitude por 65 metros de anchura; a Acrópole arcaica desapareceu coa invasión persa (Guerras Médicas) do 480 a.C, logo no ano 447 a.C decidiuse reedifica-la Acrópole como símbolo da victoria sobre os persas (nas Guerras Médicas) pero tamén como unha expresión visible na nova posición de Atenas sobre Grecia; polo tanto non se trata só dunha obra relixiosa de culto a Atenea, senón tamén dunha obra eminentemente propagandística, pero non dunha clase social senon dunha cidade.
Estas imaxes son da Acrópole Ateniense, que ten un emprazamento especial pola súa forma e nivel, un difícil acceso e un chan irregular con zonas deprimidas, pero lógrase un deseño de conxunto ó establecer unha harmonía espacial entre varios edificios independentes: o Partenón creado por Ictinos e Calícrates (447-432 a.C), un gran templo da deusa protectora da cidade, Atenea Pathenos; os Propileos ou portas monumentais de acceso á Acrópole creadas por Menesikles (437-431 a.C); o pequeno templo de Atenea Niké creado por Calícrates (425 a.C)e o Erecteion creado por Menesikles (421-405 a.C).
O Partenón creado por Ictinos e Calílatres no século V a.C (447-432 a.C) pertence ó estilo da arte grega clásica ten como orixe un templo anterior adicado a Atenea Polias, pero foi destruído; logo foi reconstruído e crease créase un tempolo octástilo (oito columnas nas fachadas principais e 17 nas laterais), afripóstilo anfipróstilo e períptero (con pronaos e opistodomos hexástilos). Este templo está divido en pronaos, naos que é onde esta a estatua crisoelefantina (de outo ouro e bronce) de Atenea Pathenos Parthenos feita por Fidias; os relevos das metópas que se intercalan entre friso e friso tamén foron esculpidos por Fidias, destaca por introducir unha nova técnica na escultura que é a dos "panos mollados". (xa que falas disto, estaría ben qeu incluises unha imaxe)
A pesar da altura e anchura que tiñan as columnas do Partenón parece menos macizo que outros templos deste mesmo período; isto logrouse mediante un alixeiramento e reaxuste xeral das proporcións. Os propósitos de Ictínos e Calícrates eran crear beleza, perfección, harmonia pero o verdadeiramente sorprendente foi que tiveron que realizar unha serie de correccións ópticas no alzado do templo, para que a xente vise as liña recta “sendo curva” xa que se foran rectas “nos veriamolas curvas”.
Este templo é de estilo dórico, aínda que resulta un pouco estrano, xa que este estilo o dórico non é un estilo senón unha orde era o que se adicaba as deidades masculinas. Neste caso usaron o estilo dórico para ter unha maior perfección e crear beleza. O Partenón ten órdes dóricas e xónicas que expresaban unha das calidades de Atenas de Pericles. Segundo Pollit, (paréceme moi ben que cites a Pollit, unha das mellores obras para entender a arte grega, pero fai a cita e especifica dun xeito completo ao final. Miras ti ese libro ou é que o tes nuns apuntes ou o atopas nalgún texto? ) recorda que Atenas, aínda que situada no territorio fundamentamente dórico da península, considerábase emparentada cos xonios de Asia Menor. A orde xónica suscitaba a idea de luxo, o refinamento e o intelectualismo da Xonia; a dórica asociábase coa seca simplicidade dos descendentes de Heracles no Peloponeso. Nun templo que encarnaba a Atenas era natural que quixera harmonizar ambas cousas. O Partenón é o símbolo da victoria sobre a barbarie persa, pero tamén significa unha ofrenda a Atenea, deusa da guerra e a sabedoría, realizada por homes libres, pero "sometidos" gustosamente á súa deusa, así como unha ofrenda votiva polos éxtios navais e comerciais, xa que Atenea era tamén a protectora da armada.
Rematas dun xeito moi brusco ou é que falta algo?
Non inclúes bibliografía ou a procedencia da información, é importante.
En canto a contido, é un dos mellores comentarios que lin ate o momento, pero o vexo un pouco desorganizado e inconexo. Gústame a introducción histórica do inicio, pero era interesante que tratases de relacionar o momento histórico coa creación do Partenón e a Acrópolis.
Sightseeing dos
O sightseeing trata nesta ocasión do Patrimonio Cultural, da relación que ten co turismo e da regradación que se produce nalgúns deses monumentos, neste caso tratase trátase do parte luz da Catedral de Santiago.
Para saber o que se pode considerar patrimonio cultural, témos que facer a seguinte pregunta: "¿Qué obxectos forman parte do patrimoni o cultural e deben de conservarse?" Esta pregunta é a raíz de gran parte das discusións e polémicas sobre a conservación dos bens culturais. A noción de canto merece ser conservado foi variando durante a historia e según o seu contexto, e aínda hoxe en día é causa da polémica cando a súa supervivencia está reñida co desenvolvemento territorial.
A delimitación do que forma parte do legado patrimonial encontrase encóntrase en continua valoración, sobre todo no referente a aqueles tipos de bens que foron incluidos recentemente. Dende a aparición do concepto moderno de patrimonio, e sobre todo coa aparición da Unesco, producironse producíronse grandes avances na definición e a conceptualización dos diferentes tipos de bens, así como na regulación do tratamento que cada tipo recibirá. (1)
Existen diversas definición do concepto de "Patrimonio Cultural" como son:
- Según a Unesco: Os bens e inmobles, que teñan gran importancia para o patrimonio cultural dos pobos, tales como elementos de arquitectura, de arte ou de historia, relixiosos ou sepulcrales, os campos arqueolóxicos, os grupos de contrucción que polo seu conxunto ofrezcan un gran interés histórico ou artístico. as obras de arte, manuscritos, libros, etc.
Os edificios cuxo destino principal sexan conservar ou expoñer os bens culturais definidios no paragrafo anterior, tales como museos, as grandes bibliotecas, os depósitos de arquivos así como os refuxios destinados a protexer en caso de conflito armados os bens culturais mobles definidos no paragrafo anterior.
Os centros urbáns que comprenden un número considerable de bens culturais definidos nos paragrafos anteriores, que se denominarían centros monumentais.
-Según a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura patrimonio cultural é un conxunto que abarca grande categorías como son: (entre comiñas se acita é literal, e máis aquí que o pos en castelán)
Patrimonio cultural material:
- patrimonio cultural mueble (pinturas, escultuas, monedas, manuscritos, etc)
- patrimonio cultural inmueble (monumentos, sitios arqueológicos, etc)
- patrimonio cultural subacuático (restos de naufragios, ruinas y ciudades sumergidas, etc)
Patrimonio cultural inmaterial (tradiciones orales, artes de espectáculo, rituales,etc)Patrimonio natural (sitios naturales que revisten aspectos culturales como los paisajes culturales las formaciones físicas, biológicas o geológicas, etc) (2)
En resumo é a herdanza cultural propia do pasado dunha comunidade, coa que ésta vive na actualidade e que trasmite ás xeracións presentes e futuras.
O patrimonio cultural esta moi ligado ao turismo xa que existe unha enorme complementación entre ambos. Nos ultimos tempos cada vez utilizanse utilízanse máis recursos que se incorporan ó patrimonio cultrual, e eso iso non merma a sua singnificación, puramente cultural, senón que a acrecenta e a difunde.
Á súa vez, as políticas de conservación e administración do patrimonio cultural tenden a considerar as posibilades de utilización de elementos e ámbitos do pasado con novas actividades según sexan as necesidades sentidas pola comunidade contemporánea, sin que elo supoña unha desvalorización do significativo que é ese patrimonio.
Este concepto quedou xa claremente explicado en 1.964 na carta Internacional de Venecia sobre a conservación e restauración que dicia "La conservación de los monumentos se beneficia siempre con la dedicación de estos a una función útil a la sociedad: esta dedicación es pues deseable pero no puede ni debe alterar la disposición o decoro de los edicifios. Dentro de estos límites se deben concebir y autorizar a todos los arreglos exigidos por la evolución de los uso y las costumbres..." (carta de Valencai ?? 1.964) (3)
O patrimonio a parte de ser de interés arqueolóxico, histórico e artísico tamén o é no ámbito económico e turístico xa que son susceptibles a ser usados e transformados en elementos de progreso, representando un gran valor económico digno de considerarse, pero seguindo medidas de conservación e que as medidas de conservación esten relacionadas co desenvolvemento (segundo indican as Normas de Quito 1.973) "las medidas conducentes a su preservación y adecuada utilización ya no solo guardan relación con los planes de desarrollo, sino qeu forman o deben formar parte de los mismos".
O turista cada vez ten maior experiencia en viaxes, e por iso cada vez solicita máis un tipo de turismo alternativo e dalle cada vez máis valor ao patrimonio, tanto nos recursos naturais como no entorno como marco xeral.
As imaxes deste sightseeing son da Catedral de Santiago de Compostela, un templo de culto católico situado na cidade de Santiago de Compostela, na provincia da Coruña, en Galicia (España). A Catedral de Santiago de Compostela que acolle segundo a tradición o sepulcro do Apóstolo Santiago, o cal convertiu ó templo nun dos principais destinos de peregrinación de Europa. A catedral e a cidade vella de Santiago de Compostela, que está arredor da catedral foron declaradas bens culturais Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1.985.
O Camiño de Santigo é unha ruta que recorren os peregrinos procedentes de toda España e Europa para chegar a cidade de Santiago de Compostela, donde se veneran as reliquias do Apóstolo Santiago o Maior. Durante toda a Idade Media de tódolos camiños de peregrinación era o máis famoso e o máis transitado, despois foi lixeiramente olvidado e na época actual volveu a adquirir un gran auxe; aínda que agora o significado para os peregrinos xa non é o mesmo porque non so queren visitar a Catedral por interese relixioso, senon tamén cultural.
A xente que visita a Catedral de Santiago ten unhas paradas obrigatorias pola Catedral como son o Santo dos Croques a figura do Apóstolo Santiago, etc, pero cando as visitas son moi masificadas xorde un problema, xa que ese monumento cultural pódese acabar degradando e iso non é bo, porque está ben que se use como un recurso turístico pero sempre e cando non se degrade. Dende que o patrimonio cultural está degradado, non é recomendable arranxalo porque dese xeito perderiase a súa verdadeira esencia.
O Santo dos croques é unha pequena escultura pertencente ó Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela, creada polo Mestre Mateo.
Encontrase ó pe da columna central (parte luz) do Pórtico da Gloria e representa a un home axeonllado, que parece que reza e está de espaldas a todos as demais esculturas segundo a lenda, representa ó propio Mestre Mateo, arrepentido por terse esculpido asi mesmo ó lado de Deus no Pórtico, e creou esta escultura para mostrar o seu arrepentimento.
Esta figura é das máis queridas e visitadas da catedral, xa que existe unha antiga tradición de que os estudantes da Universidade de Santiago de chocar as súas cabezas tres veces contra a escultura para que lles trasmitira sabiduría. A tradición tamén foi adoptada polos peregrinos aínda que actualmente debido ó deterioro que sufriu esta obra colocaronse unhas vallas e deste xeito os peregrinos teñen que limitarse a vela. (4)
Como idea xeral poderiase dicir que é bo usar o patrimonio como un recurso turístico pero sempre na súa xusta medida, e que ese uso do turista non perxudice a verdadeira esencia do patrimonio. Ben, pero deberías desenvolver algo máis esta parte. A parte teórica que engades, ben, pero trata de fiar isto co que viñas decindo máis arriba, parece que son cousas distintas.
Fallas no xeito de citar. Todo o que digas que non sexa da "túa colleita" tes que dicir de onde procede, quen o di. (e dar as referencias completas, claro)
Fuentes:
(1) Libro de introducción al patrimonio. É moi importante dar ben as referencias, tal como sinalamos nas titorías, co nome do autor, o título completo, editorial, cidade e data (incluso páxina se a cita é textual) Convén citar o nome do autor o autora (neste caso autoras) no comentario, cando se di o que eles defenden e, ao pé de páxina, a referncia completa. Isto o expliquei nunha titoría ou dúas
(2) http://portal.unesco.org/culture/es/ev.php-URL_ID=34050&URL_DO=DO_PRINTPAGE&URL_SECTION=201.html
(3) http://www.naya.org.ar/turismo_cultural/salta/roque_gomez.htm
(4)http://www.minube.com/rincon/santo-dos-croques-a3203
Sightseeing tres:
O sightseeing trata nesta ocasión dos bens culturais e da clasificación destes.
Segundo a ley de Patrimonio Histórico Español "integran o Patrimonio Histórico Español os inmobles e obxectos mobles de interese artístico, histórico, paleontolóxico, arqueolóxico, etnográfico, científico e técnico. Tamén forman parte do mesmo o patrimonio documental e bibliográfico, os xacementos e as zonas arqueolóxicas, así como os sitios naturais, xardíns e parques que teñan valor artístico, histórico ou antropolóxico.(1) Polo tanto, podemos obesarvar que o concepto de Patrimonio abarca obxectos da natureza moi diversa. Clasificalos é unha tarefa moi complicada, pero necesaria; a clasificación establecese segundo as súas características específicas.
Neste sightseeing aparecen dúas imaxes que son bens culturais.
A primeira imaxe representa a famosa foto que fora inmortalizada polo fotógrafo Alfred Eisentaedt para a Revista Time Life do emotivo beso entre un soldado da Marina de Estados Unidos e unha enfermeira, en 1945. Este beso, foi un dos máis famosos da historia dos Estados Unidos e quedou inmortalizado tamen nunha estatua que estivo situada na famosa praza da Gran Manzana.
A día de hoxe aínda non se sabe quen era ese soldado que protagonizou ese beso tan espectacular co que se celebrou o remate da Segunda Guerra Mundial.
(2)
Esta fotografia é un ben cultural que segundo o seu soporte, poderiase clasificar como:
Patrimonio material porque ten extensión no espacio; o patrimonio material dividese a súa vez en bens mobles e inmobles, neste caso sería un ben moble xa que como se trata dunha foto poderíase mover dun lugar a outro, sen que iso supoña unha perdida importante de significado.
Segundo a sua natureza poderíase clasificar como patrimonio tanxible ou material, dentro desta un ben histórico-artístico xa que é un ben que conta con valores eticos recoñecidos por unha comunidade, neste caso, recoñido polos Estados Unidos e representando o fin da Segunda Guerra Mundial.
Por último poderiamolo clasificar como patrimonio fotográfico, xa que se trata dunha foto."A fotografia defínese como o arte de fixar e reproducir mediante reacción químicas, en superficies convenientemente preparadas, as imaxes obtidas da cámara oscura". (3)
A segunda imaxe que aparece neste sightseeing fai referencia a unha das grandes obras dos irmáns Marx, Une nuit l´Opera.
Os irmáns Marx destacaron por ser unha familia de cómicos estadounidense, orixinarios de Nova York. De enorme éxito tanto no Vodevil, como no Brodway e posteriormente no cine, cinco das súas películas están incluidas na lista das cen mellores comedias do American Film Institute.(4)
Une nuit l´Opera é a sexta película dos irmáns Marx. En 1993 Une nuit l´Opera foi seleccionada para preservarse na National Film Registry de Estados Unidos pola Biblioteca do Congreso como "película cultural, histórica ou esteticamente significativa". (5)
Esta imaxe ao igual que a anterior,segundo o seu soporte tamén a clasificaria como patrimonio materia porque ten extensión no espaciol e moble porque ten unhas características físicas que permiten transladalo de lugar.Segundo a súa natureza sería patrimonio Tanxible ou material, un ben histórico e artístico ao igual que a imaxe anterior, pero coa diferencia de que esta pertencente ó patrimonio cinematográfico. (6)
Ben, porque tratas de xustificar a súa clasificación. Se lle podería sacar máis partido. Por exemplo, tendo en conta a parte de "intanxibilidade" que poden ter ambos exemplos, sobre todo o primeiro, polo seu significdo e emotividade.
Non te presentas ao concurso?Anímoche a que o fagas.
Fuentes:
(1) (3) (6)Libro de Introducción al Patrimonio.
(2) http://blogs.periodistadigital.com/codigoxy.php/2007/08/15/p111207
(4) http://es.wikipedia.org/wiki/Hermanos_Marx
(5) http://www.facebook.com/pages/Una-noche-en-la-%C3%B3pera/104012042968540
Sightseeing cuatro:
O sightsseing trata nesta ocasión da investigación, conservación e difusión dos bens culturais e históricos. (non é que "trate" diso, é que o podes relacionar con ese tema)
http://1273kilidhdn.ning.com/profiles/blogs/la-gioconda-simbologia?xg_source=activity
A imaxe deste sightseeing fai referencia ó cadro da Giconda como nome oficial que significa alegre en italiano aínda que tamén é coñecido como A Monna Lisa, foi un dos cadros máis importantes realizados polo pintor florentino Leonardo Da Vinci.(1)
O cadro é un óleo que está pintado sobre una táboa de álamo dunhas dimensións de 77 x 53 centímetros, é un cadro relativamente pequeno que destaca realmente pola mirada e o sorriso da Gioconda e foi pintado entre 1503 e 1506 aínda que despois foi retocado varias veces polo propio autor. Este cadro destaca, pola famosa técnica de sfumato (unha técnica usada para dar sensación de volume e para que as roupas e os rostros se parezan as da realidade, isto conséguese mediante finas pinceladas e así os tons difumínanse ata valores máis escuros) (2) que usaba o autor e que caracterizaba as súas obras pictóricas , aínda que esta obra non só é coñecida por iso, senón tamén por múltiples acontecementos que a rodean, como son: o roubo producido o 21 de agosto de 1911 polo carpinteiro italiano Vivenzo Perugia que foi convencido para realizar o acto polo comerciante Eduardo Valfierno; tamén adquiriu motia fama polas múltiples obras de arte que se inspiraron nese cadro, etc. Todos eses acontecementos converteron ao cadro nun dos máis famosos e máis visitados do mundo, por iso é necesaria a súa protección con múltiples sistemas de seguridade para verificar e prever o seu deterioro.(3)
O cadro da Gioconda poderiamolo clasificar como un patrimonio material, cultural, moble de tipo histórico-artístico e dentro deste grupo pertence ó de pintura, polo tanto é moi importante levar a cabo unha boa xestión deste, é dicir, levar a cabo “un conxunto de accións programadas co obxectivo de conseguir unha óptima conservación dos bens patrimoniais” e ( levar a cabo) desenvolver un conxunto de accións como son: “a investigación e protección, conservación e restauración, difusión e didáctica”.(4)
O ICOM (International Council of Museums) define o museo como “a institución permanente sen ánimo de lucro (cabe sinalar que agora en case todo os museos hai que pagar, no caso do Museo del Louvre a tarifa normal costa duns 8.5 euros), ó servicio da sociedade e do seu desenvolvemento, aberta ao público, que adquire, conserva, investiga e da a coñecer e exhibe con fins de estudo, educación e disfrute testimonios materiais e inmateriais, mobles e inmobles, do home e do seu entorno”. Esta obra é propiedade do Estado Franés dende o século XVI é exhibese no gran museoenciclopédico do arte universal Museo del Louvre que está na cidade de París.(5) Xa que das a definición, coméntaa con respecto ao exemplo. É o Louvre, realmente, unha institución sen ánimo de lucro?
http://www.absolut-paris.com/page/96/
O Museo del Louvre cumple perfectamente as accións da xestión patrimonial, xa que realizaron moitos estudos da obra, para saber ben a sua prodecencia e catalogación,é dicir, realizaron un bo traballo de investigación. Tamén cumpriron coa función de conservación (preventiva) do cadro xa que se asenta sobre unha cristaleira antibalas de luz natural, un teito e un parquet reformados, e unha nova climatización e acústica mellorada.
http://blogs.que.es/enunciado-breve/tags/museo
A terceira tarefa que forma parte da xestión de patrimono é a difusión que se define como “o conxunto de estratexias que se utilizan para facer máis compresible ó patrimonio cultural e para que poda ser coñecido por un maior número de persoas”; e dicir, tratase de transmitir o seu signifiaco e valor.
Neste caso a difusión desta obra pictórica sería levada a cabo polo Museo no que se atopa; e dicir, no Museo del Louvre.
Unha vez realizados os estudos de investigación, e protección teñen que encargarse de difundir, isto é, transmitir o singnificado do obra mediante os estudos que realizaron anteriormente ó público, esta é unha misión doada para un museo tan prestixioso coma este, xa que é o máis visitado e o máis famoso do mundo, por iso conta cunha nova sala duns 840m2 onde esta o cadro da Gioconda preparada para recibir uns 6 millións de turistas cada ano.(6)
Polo tanto podemos dicir, que o Museo del Louvre cumple coas tres tarefas da xestión do patrimonio: INVESTIGAR, PROTEXER E DIFUNDIR. (tamén catalogar)
Bastante ben, Cris, tocas os puntos importantesFuentes:
(1) http://es.wikipedia.org/wiki/La_Gioconda
(2)http://es.wikipedia.org/wiki/Esfumado
(3)http://www.taringa.net/posts/arte/10091534/El-Robo-de-la-Gioconda-_Pintura-de-Leonardo-Da-Vinci_1911.html
(4)"Introducción al Patrimonio Cultural", Francesca Tugores Truyol y Rosa Planas Ferrer; Ed. Trea2006. página 79-80
(5)"Introducción al Patrimonio Cultural", Francesca Tugores Truyol y Rosa Planas Ferrer; Ed Trea 2006. página 94
(6)http://e-global.es/viaje-turismo-online/2007/05/09/el-museo-del-louvre-de-paris-y-la-mona-lisa-de-leonardo-da-vinci/